Birlikte çıktıkları kısacık bir yürüyüş göl kenarında,belki güneşin batımında belki güneşin doğumunda..Zamanın önemi yoktu ki hiç bir zaman.. Yürüdüler korkulu, sessiz.. Gölün sesini duydular belki de ayrı ayrı. Yinede farklı algıladılar bütün olanları belki.. O kadar kalabalıktı ki etraf,içlerinde kanat çırpan küçük kuşun kanat seslerini duyarsa birileri diye yürüyüşü uzatmadılar.Gidip oturdular daha önce ayrı ayrı geldikleri ama hep birlikte gelmeyi düşündükleri minderlerin üstüne gölün kıyısında.. Kalabalıktı ya etraf aslında yalnızlardı orada yanlarında başka bir kalp vardı çarpan olayların farkında olmayan. Belki de olmasın diye dua edilen bir kalp.Kısa telaşlı her şeyden konuşuldu orada.Güldüler kimi zaman hep birlikte,birlikte çarptı üç kalp,biri bazen ritmi bozdu,kırdı,kırıldı.. Bitmesini istemeyen kalp,kalp gözüne de güvenir ya,ellerinden okumaya çalıştı düşündüklerini,belki birazcık sıcaklığı hissederdi hem kendi hem de diğeri..Önce üçüncüden başladı,ısıtmak istedi belki yüreğini,belki de kendine sığınak aradı,kendine güveninin gelmesini bekledi. Sıra gölün etrafında yürürken kendi kendine kavga etmesine sebep olan kalbe gelince durdu,sanki alamadı nefes..Ne gölün sesi,ne de onun sesi durdu zaman..Her çizgisini,her çıkıntısını,her öfkesini anlamaya çalıştı elin.Kimi zaman duyar oldu sesini kimi zaman nutku tutuldu.Uzadıkça uzadı ellerin konuşması.Biri bırakma derken diğeri bırakamıyorum der gibiydi.Uzun uzun konuştular,dağlardan,yollardan,çöllerden,diyardan diyara bir yol aradılar.Aradılar da bulamadılar..Minik kalplerden biri nasıl bir hızla çarpmaya başladığını hissedip ellerine bakarken bulup da kendini,diğerine yakalanınca,ürktü.Uzaklara kaçıp gitmek istedi,gidemedi,kalamadı da ..Sanki minik bir kuş oldu yüreği,içinde bir o yana bir bu yana vurup durdu kendini.Nefes alamadı o da minik kuşta.. Bırakamadı ama,kanat çırptı bir süre minik kuşlar birlikte.Biliyordu kendi ne kadar çok şey hissettiyse diğeri de hissediyordu.Yanlarındaki üçüncü kalbi unutmuşlardı ya bir anda,aynı anda hatırladılar belki de onu da.Her şeyi hep aynı anda algılar aynı anda hissederlerdi ya hep yine öyle olmuştu işte birlikte fark ettiler yanlarındakini. Paylaştılar ne varsa içlerinde hem de en zor şekilde derin çok derin bir sessizlikle birlikte.Ellerden biri gitme kal dedi.. Diğeri de nasıl dedi? Üçüncüye rağmen ellini tuttu sıkı sıkı ama çok kısa çok ürkek belki 2 belki 3 saniye.. Gitme!..
DOĞARKEN GÜNEŞ,GÜLÜŞÜNLE,İÇİMDE KOSKOCA BİR BOŞLUK NE OLDUĞUNU BİLMEDİĞİM , BİLSEM BİLE KORKTUĞUM
UĞRUNA ÖLDÜĞÜM.. BIRAKIP GİTME BENİ BIRAKIP GİTME....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder